Skip to main content

Maak productiviteit niet toxisch

Geplaatst in persoonlijk

Productiviteit en efficiëntie: het is belangrijk, maar pas op dat het niet toxisch wordt. Dan streeft het zijn doel voorbij. Deze post is voor de neurodiversen onder ons.

Als iemand met ADD (de andere variant van ADHD), ben ik wel bezig met productiviteit en efficiëntie om ervoor te zorgen dat mijn leven niet compleet ontspoort in chaos.

Maar ergens heb ik altijd ook een flinke aversie en allergie gehad tegen de guru's, influencers maar ook leidinggevenden die erbij zweren, het prediken en gebruiken als maatstaf. En dan bedoel ik echt een flinke aversie.

Recent maakte Elizabeth Filips (voormalig assistente van populaire productiviteits-YouTuber Ali Abdaal, oh ironie.) een mooie video waarin ze bespreekt hoe productiviteit en efficiëntie toxisch kan zijn en ableist. Die video resoneerde heel erg met mij en legde wel een beetje de vinger op de zere plek waarom ik er jeuk en zelfs allergie van kan krijgen.

  • "Alles is mogelijk, als je maar wil."
  • "Iedereen kan productief zijn."
  • "Er zijn simpelweg geen excuses mogelijk."
  • "Je MOET blijven verbeteren."
  • "Alles moet sneller en beter."

Vooral die laatste zorgt voor instant antipathie van mijn kant. Waarom? Het is ontzettend toxisch. Het geeft het gevoel dat je faalt als je niet aan hun verwachtingen voldoet. Het is ook ontzettend ableist, zeker voor mensen met AD(H)D, andere concentratieproblemen, autisme en leerproblemen. Het gaat er ook vanuit dat je als mens niet tegen grenzen opbotst. Nee, want het moet immers sneller en beter dan de vorige keer.

Echt, fuck die shit.

Die instelling benadert ons als machines, robots. Niet als mens.

Ja, mijn concentratie en focus zal altijd een uitdaging blijven. Het zal altijd fluctueren. Het zal ook nooit weggaan. Mijn werk zal nooit foutloos zijn. En ja, soms zal ik fouten maken die ik een hele tijd niet heb gemaakt. "Maar Soof, ik dacht dat we van alles hadden bedacht om dat te voorkomen. Ik snap het niet." Nou, ik ook niet. Vind je het frustrerend? Goh, wat dacht je dat ik ervan vond?

Natuurlijk moet je groeien, jezelf ontwikkelen. Dat ontken ik niet. Maar niet alles kan volledig gefixed worden: beperkingen zijn blijvend. Gaan niet weg. Als je dat denkt als guru/influencer/leidinggevende: dan ga je nog voor teleurstellingen komen te staan. En op een gegeven moment bereik je een plateau. Kan je niet meer of beter. Groei laat zich niet dwingen. Ook niet in tempo: je kunt een sneller tempo niet forceren. Leidinggevende van mijn eerste baan moest erkennen dat er verbeteringen waren, maar ik werd alsnog ontslagen "want het ging niet snel genoeg."

"Ja, maar zo werkt het nu eenmaal in de wereld van $sector, Soof." Dat zal me aan mijn reet roesten. Dat iets normaal wordt gevonden of als normaal wordt beschouwd, betekent niet dat het normaal is of als normaal beschouwd moet worden. Om het even terug te werpen: je moet jezelf toch altijd verbeteren?

Verandering in de bedrijfswereld is nodig. We zitten in een pandemie waarvan de langetermijnsgevolgen nog niet duidelijk zijn, zeker niet bij de mensen met long covid. Er komt in ieder geval een grote groep mensen met (tijdelijke) beperkingen op ons af.

Die mensen tegen beter weten in over grenzen heen pushen is fout. Jij weet hun grenzen niet. Jij weet niet tot hoever ze kunnen gaan. Stop dat te pushen. Productiviteit en efficiëntie is persoonlijk. Luister naar mensen. Behandel ze als mensen.

En misschien moeten we ook liever zijn voor onszelf, om te voorkomen dat we in een toxische relatie belanden met productiviteit en efficiëntie op persoonlijk vlak. Met een fulltime baan is het wellicht ook niet realistisch om elke avond of weekend nog energie of zin te hebben om aan allerlei projecten te werken. Zeker niet als je kinderen hebt. Je kunt gewoon niet op alle vlakken 100% geven. Ik denk dat het ook niet gezond is dat van elkaar te verwachten.

Het gaat om balans. Vinden wat voor jou werkt. Dat ligt voor iedereen anders. En omdat het persoonlijk is, denk ik dat het niet behulpzaam is om je te proberen te voegen naar de standaard die de maatschappij (onbewust) oplegt. Dat levert alleen maar frustratie op met jezelf en er komt niks goeds van. Het kan je ook hinderen in je proces om om te leren gaan met AD(H)D of andere zaken.

Deze mentaliteitsverandering en zoektocht zal zeker niet makkelijk zijn of vlekkeloos verlopen. Het is iets wat wellicht jaren in beslag kan nemen. Maar ik denk wel dat het een belangrijk proces is. En ik denk dat het ook goed is hierover te praten, om een tegengeluid te bieden.

Blijf in ieder geval onthouden, mijn neurodiverse lieverds: je doet ertoe, je doet je best, je bent niet lui of minderwaardig. Vergeet dat niet.

Terug naar blogoverzicht

Reacties: