Over de Millenium-serie van Stieg Larsson hoef ik weinig meer te vertellen. Alledrie de boeken heb ik gelezen en van de week heb ik de DVD van de verfilming van het eerste boek opgepikt: Mannen die vrouwen haten. Deze heb ik ’s avonds meteen opgezet. Hoewel verfilmingen van boeken altijd tricky zijn, is het bij deze film goed gelukt. De acteurs waren voor de juiste rol gecast, al had ik Mikael Blomkvist wat anders ingeschat. Maar voornamelijk Lisbeth Salander is erg goed gecast en soms geeft ze je echt de rillingen. Enige minpuntje: de ontmoeting met Mikael resulteert nogal erg snel in samenwerking, terwijl het Salander juist vrij veel moeite zou moeten kosten.

Alleen het tijdschrift Millenium kon wat sterker neergezet worden, er had best wat meer gemerkt wordt aan wat voor reputatie het tijdschrift had vóór de hele Wennerström affaire. En het kantoor zag er nou niet uit als een kantoor waar een respectabel blad wordt gemaakt. Echter: het stoort niet, omdat daar niet zoveel scene’s zijn.
Het verhaal wordt redelijk nauwkeurig gevolgd, er is gekozen om Blomkvists affaires met vrouwen aan de zijkant te laten, wat een juiste oplossing is in mijn optiek. In het boek voegde het ook niet veel aan het verhaal. Leuk was de technische kant uit het verhaal: klooien met computers. Hoewel er niet echt veel aandacht aan wordt besteed, is het wel gaaf ze op hun Macs bezig te zien.

All-in-all was het een goede film om te bekijken, en de Zweedse taal is niet storend. Bij de DVD zat een foldertje met daarin vermeld dat de verfilmingen van boek 2 en boek 3 respectievelijk in januari en maart zullen verschijnen. Zat ik te twijfelen of ik deel 1 wou bekijken in de bios, nu ik de DVD heb gezien lijkt het me wel aardig. Want ik ben zeer benieuwd naar deel 2 en 3.

Toegegeven, Helena Bonham-Carter kan niet de hoge noten halen (in A Little Priest is ze wat zwak) en ook Depp heeft zwakke momenten (in No Place Like London zijn de eerste regels niet sterk), maar in de rest van de film zijn ze ge-wel-dig. Ook de rest is goed: Timothy Spall heeft een aangename stem, Alan Rickman is ook verrassend goed (is er iets wat ie niet kan?) en de jonkies in de cast zijn duidelijk getraind. En Sascha Baron Cohen laat zien dat hij veel meer in zijn mars heeft dan Borat en Ali G. Pfoe, die heeft een strot.

Zoals al gezegd is de film erg stijlvol en loopt hij lekker vlot. Hij was niet langdradig. Tussen dialoog en liedjes is er een goede balans, zodat het niet irriteert dat er constant gezongen wordt. Een aanrader dus!

Favoriete liedjes: Worst pies in London, A Little Priest, Pretty Women, By the sea.
Beste liedjes Johnny: My friends, Epiphany, Pretty Woman, Johanna
Beste liedjes Helena: Worst pies of Londen, Wait, By the sea.