Of ben ik nu te ouderwets?

Het artikel werpt een blik op de bestaande monarchieën in Europa. Het slotgedeelte is een vergelijking van deze vorstenhuizen met het Nederlands koninklijk huis. Hoe doen Beatrix, Máxima en Willem-Alexander het? Het was ontzettend leuk om het te schrijven en smaakt absoluut naar meer!

Download mijn artikel over de koningshuizen!

Deze heuglijke feiten werden groots gevierd met een feestmaal en het leven ging vredig verder in dit dorp. Alles ging zo vredig en goed dat zelfs de politie en de brandweer gingen samenwerken. De beide gemeenten wouden zelfs in één gemeentehuis gaan wonen!

Helaas duurde deze stemming niet lang. Het werd namelijk crisis. En ook ons vrolijk dorpje werd getroffen. Hierdoor ging het gezamenlijke gemeentehuis niet door. Bovendien liep het toerisme sterk terug. En het werd nog erger. In Nederland wilden men kleinere gemeenten gaan samenvoegen tot grotere en hier lag een heuse grote dreiging voor Baarle. De beide dorpshoofden beloofden dat dit niet zou gebeuren.

Maar, lieve lezers, ziedaar het grote verraad opkomen! De crisis en bezuinigen dwongen het Nederlandse gedeelte weer te gaan flirten met Nederlandse buurgemeenten. En het verraad werd nog groter: had het Belgische kabelbedrijf genereus ook aan de Nederlanders digitale TV uitgedeeld en werden de commerciële zenders van beide landen behouden voor allebei de kanten. Maar het Nederlandse kabelbedrijf dat daarna het Nederlandse deel voorzag van een prachtige glasvlezelkabel weigerde rekening te houden met het Belgische deel. Vol onsteltenis werd er gevraagd: “maar kunnen wij dan nog de Belgische commerciële zenders ontvangen?” “Nee”, werd er resoluut gezegd. In het Belgische gedeelte begon er ook onrust te ontstaan. Zouden zij de Nederlandse commerciële zenders nog wel gaan ontvangen? Het Belgische kabelbedrijf hield zich zeer stil namelijk.

Tot op een bijeenkomst in het lokale café iemand de enige conclusie durfde te trekken die er mogelijk was: “De splitsing van ons dorp begint! Onze dorpshoofden komen niet meer voor ons op! Ze willen geen unieke afspraken meer”
Iederen liet dit op zich inwerken.

Maar het is waar, lieve lezer. En het sprookje zal niet goed aflopen als de inwoners weer met hand en tand gaan vechten. Als ze gaan vechten tegen de draak. Als ridder Lancelot en Robin Hood zich opwerpen voor de anderen.

Haast u, dappere inwoners. De tijd die ons rest is kort, maar de overwinning kan van ons zijn!

Bent u er nog? Goed zo!
Maar mensen, wat een gedoe is dat zeg. Het schrijven van een boek is nog niet zo simpel. Miljaar. En het stomme is, dat ik het grote geheel in mijn hoofd heb zitten, maar het niet op papier gezet krijg. Ik verzeker u, trouwe lezer, er is niks ergers dan dat.
Op een gegeven moment kreeg ik een heel lumineus idee. Zo’n echt schrijversidee. Namelijk de locatie bezoeken waar het leven van de hoofdpersoon zich afspeelt (en een groot deel van de roman): Herzogenrath. Of beter gezegd: ‘s-Hertogenrade. En ja, dat ligt tegenwoordig NET in Duitsland (maar dan ook maar NET!), maar in het tijdsvak van mijn roman hoorde het gewoon bij Nederland. Om preciezer te zijn tot het Land van Rode. Dat u dus vooral niet denkt dat ik mijn topografie niet op orde heb.
Dus ik vrolijk met vriendin N. naar Den Bosch en aldaar de trein naar Venlo. We moesten oppassen dat we in Sittard naar de juiste coupe verhuisden, want anders kwamen we niet in Heerlen terecht. En daar moesten we wezen, want daar wachtte de trein richting Herzogenrath. En dan kom je dus langs plaatsjes die ik ben tegenkomen in mijn research, schitterend! Zo kregen we Simpelveld, Landgraaf, Kerkrade, Hoensbroek en Eygelshoven! En als we in de trein waren blijven zitten hadden we Merkstein en Ubach ook nog gezien! Wunderbar!

We werden keurig netjes afgeleverd in Herzogenrath en zo gingen we op zoek naar de BockreiterStraBe. We deden dat te voet en ik kan u zeggen: dat moet u niet doen. Want Herzogenrath heeft nog heuvels. Limburgse heuvels. Naar beneden is een eitje, maar terug naar boven? Miljaar.
Anyway, na de BockreiterStraBe gezien te hebben, toogden wij naar Burg Rode. Daar had ik naar uitgekeken, want dat neemt een zeer Belangrijke Plek in mijn roman. We hadden een vrolijke gids (tenminste, ik geloof dat ie vrolijk was, want hij sprak Duits). En mijn Duits is aardig verroest. Jawohl. Maar we liepen met hem vrolijk mee door de burg en knikten en ‘oh-den’ en ‘ ah-den’ enthousiast.
Na de rondleiding liepen we nog wat door het stadje en bewonderden de stijl van de huizen, het groen, de heuvels en de markt die gaande was. Ik voelde me helemaal happy! Weer thuis geloofde ik dat de inspiratie nu wel zou komen, maar helaas. Nu las ik ergens dat het huis van de broer van mijn hoofdpersoon in Merkstein nog bestaat, dus wellicht moet ik binnenkort nog eens sporen naar het Limburgse.

En wellicht komt dan die inspiratie wel. Of anders toch maar eens naar de bieb in Maastricht en naar die organisatie in Landgraaf. Ik word nog een echte Limburger zo!

Denk bijvoorbeeld aan een webwinkel. Het is inmiddels een ongeschreven wet bij webwinkels dat er overal een winkelwagentje is te zien, dat in het perfecte scenario linkt naar een pagina waar de klant de inhoud van zijn winkelwagentje kan bekijken (en het liefst ook de totale kostprijs). Door het succes van webwinkels als Wehkamp, Amazon en Bol.com zijn mensen daar aan gewend geraakt, hou daar dus rekening mee voor je eigen webwinkel.

Nog een aantal zaken wat een bezoeker op een website verwacht:

• op een website van een bedrijf of organisatie verwachten bezoekers dat er contact-informatie aanwezig is, alsmede een routebeschrijving.
• bij een webwinkel is een plus als aangegeven wordt dat een bepaald product niet meer op voorraad is. Ook informatie over het ruilen/terugsturen van producten of (bij mode) welke kledingmaten gehanteerd worden is zeer gewenst.
• het navigatie-gedeelte is duidelijk aanwezig. Aan de linkerkant op de pagina of bovenaan in het midden. De verschillende opties in de navigatie zijn duidelijk en helder omschreven, zodat mensen direct zien waar ze kunnen vinden wat ze nodig hebben.
• een zoekfunctie is onmisbaar
• links vallen goed op en hebben een duidelijke tekst.

Probeer dus zoveel mogelijk aan de verwachtingen van bezoekers te voldoen. Ze zullen u dankbaar zijn, want ze hoeven niet eerst uit te puzzelen hoe uw site nu precies werkt en wat ze er allemaal kunnen doen.

Usability, gebruiksvriendelijkheid van een website, is inmiddels een al aardig ingeburgerde term in organisaties en bedrijven. Die hebben inmiddels wel door dat hun website goed in elkaar moet zitten zodat ze geen bezoekers verliezen aan ergernissen en foutjes. Het intranet is dikwijls een ondergeschoven kindje. Ergens begrijpelijk, want het binnenhalen (en vasthouden) van projecten en klanten en het halen van deadlines is belangrijk.

Maar nu steeds meer organisaties zich op het nieuwe werken beginnen te richten en de term kennismanagement vaker begint te vallen, is het belangrijk voor bedrijven en organisaties zich te realiseren dat ze met hun intranet daarvoor een sterke tool in huis hebben. Toegegeven, er zal her en der wat gesleuteld moeten worden om van een intranet een goed middel voor kennismanagement te maken. Maar: de trend is daar en de tijd is er rijp voor. Zeker als je bedenkt dat er veel intranetten zijn die al vijf jaar of langer geen opfrisbeurt hebben gehad.
Met enkele tips en trucs (of in consultant-jargon: best practises) kunt u ervoor zorgen dat een nieuwe versie van uw intranet een succes wordt en een handige tool voor werknemers en werkgevers voor kennismanagement.

Wat is kennismanagement en waarom is het belangrijk?
Wellicht bent u nog niet zo bekend met de term kennismanagement, of heeft u een te vaag beeld bij de term. Eigenlijk is het geen lastig begrip: kennismanagement draait om de kennis die een persoon heeft en deze toegankelijk willen maken. Denk aan die ene collega die veel ervaring heeft met zaken doen in Azië. Of veel kennis heeft van bepaalde software.
Nu is die ene collega in een bedrijf van 25 man snel gevonden. Maar in een bedrijf van 100 man of meer? Daar zullen veel mensen verbaasd zijn als ze horen dat iemand kennis heeft van bijv. WordPress: “Goh, ben jij goed met WordPress? Hadden we dat maar eerder geweten joh, dan hadden we geen extern persoon hoeven inhuren en was het project niet uitgelopen!”
Het is daarom belangrijk in kaart te brengen wat voor kennis iemand in huis heeft. Daarmee eindigt het niet, het moet ook toegankelijk gemaakt worden. Als Azië-kenner, expert in een bepaalde programmeertaal wil je gevonden worden als jouw werkgever voor een bepaald project bepaalde vaardigheden en kennis zoekt.
En daar komt het intranet bij kijken!

Het intranet: waarom gaat het bij zoveel bedrijven fout?
Tja, het intranet. Ik weet niet of u het vaak gebruikt? Eerlijk antwoorden. Laat me raden: als u het intranet gebruikt, is het vooral het smoelenboek cq. interne telefoongids cq. de who is who van het bedrijf? Heb ik het goed?

Zoals ik al eerder zei is het intranet bij veel bedrijven en organisaties een ondergeschoven kindje. Er wordt meestal niet veel budget aan besteedt en regelmatig updaten van de content/structuur/layout is er ook niet bij. Helemaal niet gek, maar speelt wel mee waarom bij veel bedrijven intranet geen succes is.
Veel gemaakte fouten:

• Teveel communicatie verloopt al via het beeldscherm: Er verloopt al zoveel communicatie via het beeldscherm dat men het niet óók nog eens voor intranet wil gebruiken. Men wil alleen achter een beeldscherm zitten als de communicatie daardoor effectiever en makkelijker loopt. Een grote groep mensen moet nog wennen aan de hoeveelheid tekst die ze tegenwoordig moeten verwerken. E-mail is de belangrijkste reden dat veel communicatie via het beeldscherm verloopt. Het is een pushmedium (men krijgt gepaste en relevante informatie voorgeschoteld) terwijl intranet een pullmedium is (men moet zelf op zoek naar de informatie die nodig is).
• De potentiële gebruiker is te weinig betrokken bij het optimaliseren van het intranet.
• Intranetapplicaties zijn niet functioneel genoeg.. In de ideale situatie zijn intranetapplicaties taakvolbrengend, gebruiksvriendelijk en functioneel. De realiteit is echter dat door randvoorwaarden en beperkingen een applicatie niet optimaal gebruikt kan worden, het is omslachtig en moeilijk om de taak te volbrengen of de applicatie werkt zelfs helemaal niet goed. Dit kan opgelost worden door mensen te betrekken (en centraal te stellen!) in een functionaliteitenonderzoek.
• De verandering in communicatie wordt als negatief ervaren.
• Het bijhouden van het intranet is slecht geregeld. Er is geen team dat de content voor het intranet onderhoudt en aanvult. Let wel dat de intranetredactie geen teksten schrijft voor anderen, geen programmeerwerk doet, geen mailtjes doorstuurt of beantwoordt naar aanleiding van content op intranet, niet verantwoordelijk is voor design en vormgeving en geen servers of dergelijke beheert.

Wat moet er op een intranet staan dan?
Wat zijn de belangrijkste zaken die op een intranet moeten staan, de zogenaamde killer content?

• De telefoongids/smoelenboek/who-is-who
• Een rubriek om te kunnen inkopen en verkopen (mits de organisatie van dergelijke omvang is)
• Het menu van het bedrijfsrestaurant of kantine (mits de organisatie van dergelijke omvang is)
• Planningsinformatie als roosters of andere dagelijks gebruikte schema’s
• Actueel nieuws, vooral intern of organisatiegerelateerd nieuws
• De knipselkrant, een speciale vorm van actueel nieuws: het is nieuws uit overige media dat voor de organisatie relevant is.
• Human interest is ook een trekker van publiek. Achtergrondinformatie over collega’s en/of bedrijfsrelaties (mits bedachtzaam en met mate toegediend) zijn zaken die mensen graag zien en lezen.
• De column. Toegegeven, het is lastig iemand te vinden die columns kan schrijven op een manier dat het binnen de bedrijfscultuur past.
• HR-informatie en –service. Informatie en service van Personeelszaken of HRM is onontbeerlijk. Arbeidsvoorwaarden en alles wat er mee te maken heeft, dient op het intranet te staan. Het liefst met invulformulieren of doe-het-zelf-modules.

En hoe past kennismanagement hierin?
Heel simpel. Uit het lijstje van killer content zijn daarvoor met name het smoelenboek belangrijk en human interest. Maar er zijn nog een aantal zaken. Zorg ervoor dat Twitter wordt geïntegreerd in het intranet (denk aan links bij iedereen in het smoelenboek, een pagina waarin de Twitter-feed van alle twitterende werknemers wordt geladen, een lijstje met Tweets of the Day). Er kan ook gekozen voor Yammer, de “bedrijfsversie” van Twitter, maar houdt er rekening mee dat ‘alweer een nieuwe applicatie’ weerstand kan oproepen bij werknemers.
Ook is het belangrijk dat werknemers gestimuleerd worden om hun kennis en vaardigheden up-to-date te houden en interessante content aan te leveren (in de vorm van een interessant nieuwsbericht, een geweldige handleiding, een inspirerende tweet,… mogelijkheden zijn eindeloos.)

En weerstand in de organisatie dan?
Het kan inderdaad gebeuren dat door het invoeren van een nieuw intranet in combinatie met toepassen van kennismanagement weerstand oproept. Het houden van workshops, vragenuurtjes, het daadwerkelijk betrekken van werknemers en hun vragen en zorgen serieus nemen is daarvoor belangrijk. Maar hiermee komen we op het domein van verandermanagement en dat is een vak apart, waar vele boeken over geschreven zijn.

Wat levert het ons op? Oftewel: de beruchte Return on Investment)
Waarschijnlijk is dit een vraag die werkgevers zich meteen stellen. What’s in it for us? Wel, een goed intranet die kennismanagement faciliteert en stimuleert heeft gunstige uitwerkingen voor uw bedrijf. En dan voornamelijk voor uw werknemers.
Denkt u eens in: iemand die veel verstand van WordPress heeft wordt bij een project gehaald om mee te werken of een presentatie te geven over WordPress. Grote kans dat hij zich gewaardeerd voelt en zijn best zal doen om als een professional over te komen. En dat hij zich na afloop ook een professional voelt.
Een veel voorkomender scenario: die ene werknemer die van bepaalde zaken veel weet en de enige is die bepaalde taken kan uitvoeren. Als die de organisatie verlaat, zit u waarschijnlijk met een probleem. Want zijn kennis gaat met die werknemer mee. Door die werknemer handleidingen te laten schrijven, collega’s een cursus te geven over die zaken,.. is de kans groter dat de kennis behouden blijft. Wel zo fijn voor zijn opvolger.

Meer weten over dit onderwerp?

• Weggeman, Mattieu. (2000). Kennismanagement: de praktijk. Zesde druk 2008. Schiedam: Scriptum. ISBN: 90-5594-180-8
• Koeleman, Huib (2009). Twitteren op je werk en andere mogelijkheden van social media voor je werk. Kluwer. ISBN 9789013064841
• Depassé, D. & Roi, E. la (2009). 15 praktijkverhalen over kennismanagement. Rotterdam: Essentials. ISBN: 978-90-77252-08-6.
• Bloemendal, Joost (2009). Intranetoptimalisatie; een kwalitatief onderzoek bij vier grote organisaties naar belemmeringen die medewerkers weerhouden intranet te gebruiken. Februari 2009. Universiteit van Utrecht Faculteit der Letteren. (PDF)

1. Ik weet waar Sophie’s Choice over gaat. Helaas kwam ik niet door het boek heen (schrijfstijl lag me niet) en vandaar ook geen behoefte om de film te zien.
2. Dat gezegd hebbende wil ik het volgende vragen: wáárom is het verkeerd dat ik mijn weblog zo noem? Wat staat er op deze weblog dat het verkeerd maakt om Sophie’s Choice te heten? Zijn het de berichten uit mijn studietijd? Zijn het de berichten over Leonardo da Vinci, usability, Google, luisterboeken? Ik wil het graag weten.
3. Als het niet de inhoud is, wat is het dan?
4. Ik ben benieuwd of websites die “Anne’s Attic” of “Anne’s Hideaway” heten ook zulke mailtjes krijgen.
5. Er zijn zelfs winkels die Sophie’s Choice heten. Is dat ook verkeerd?

Hopelijk zijn er mensen die me het precies kunnen uitleggen. Ik wordt nieuwsgierig naar de echte reden.

http://www.skoften.net/index/uploaded/bert_visscher_inspraakavond

Kan hem helaas niet insluiten in deze blogpost, maar neemt u van mij aan: hij is geniaal!

Maar het Hermitage en Uffizi is helemaal tof! De kans dat ik naar St. Petersburg afreis acht ik klein, Italië is makkelijker te doen maar of Florence ooit in de planning zit. Who knows.
Al is na dit virtueel bezoek waarschijnlijk geen excuus meer mogelijk en zal het reispotje langzaam gevuld gaan worden. En ik wil al zoveel zien (Engeland, Elzas, Vogezen, Wenen, Schloss Neuschwannstein…). *zucht*

Vorig jaar kreeg ik namelijk enkele mailtjes van mensen die het namelijk niet zo tof vonden dat ik mijn weblog “Sophie’s Choice” noem. Ze vroegen zich of ik het boek en de gelijknamige film met Meryl Streep gelezen cq. gezien had.
Eentje vond het zelfs schandelijk dat ik geïnteresseerd ben in koningshuizen en Máxima mijn favoriete royal is, in verband met het wel-of-niet verleden van haar vader (en daarom was het een schande dat ik met de titel van mijn weblog naar de Tweede Wereldoorlog verwees…).

Ik heb de mailtjes nooit beantwoord (Schande, hoor ik u roepen. En terecht wellicht), maar nu wil ik wel een verklaring geven:

1. Ik heet toevallig Sophie en deze weblog is toevallig van mij die toevallig over dingen gaat die ik leuk vind (my choice, vat u ‘em?) en het motto van deze weblog is toevallig ‘about me, myself and I’). Niks schenen schoppen of mensen schofferen. Dan moet u bij GeenStijl zijn.
2. Over de Eerste en Tweede Wereldoorlog weet ik veel. Niet alleen dankzij school, maar ook dankzij mijn pa. Over de verschrikkingen ervan hoeft u me weinig te vertellen.
3. Het boek “Sophie’s Choice” heb ik. En heb het geprobeerd te lezen. Kwam er helaas niet doorheen. Jammer. Film niet gezien, en ook geen behoefte.

Wat mij verbaasd is dat mensen aanstoot nemen aan deze naam. Als je een beetje rondsnuffelt zie je dat ik het nergens over dictators of iets dergelijks heb.
Deze mensen kunnen zich beter druk maken over de oorlogen in Darfur, de onrust in Sudan, Irak en Afghanistan. Want hadden we niet beloofd met zijn allen na de Tweede Wereldoorlog dat het nooit meer mocht voorkomen?
Juist.