Kan iemand Rieu een belletje geven?

De laatste tijd zijn e-bookreaders steeds vaker in beeld en analisten verwachten dat 2010 het jaar zal zijn dat het elektronisch lezen van boeken en/of tijdschriften zal doorbreken. Wat denkt u? Zal dit gebeuren? Hoopt u erop? Of zit u er niet op te wachten? Of hebt u al een e-bookreader? Laat het weten in de reacties!

Daarom ga ik een artikeltje wijden aan de voor- en nadelen van beide systemen en ga ik tips geven over hoe je een overstap het beste kan voorbereiden.

Over de Millenium-serie van Stieg Larsson hoef ik weinig meer te vertellen. Alledrie de boeken heb ik gelezen en van de week heb ik de DVD van de verfilming van het eerste boek opgepikt: Mannen die vrouwen haten. Deze heb ik ’s avonds meteen opgezet. Hoewel verfilmingen van boeken altijd tricky zijn, is het bij deze film goed gelukt. De acteurs waren voor de juiste rol gecast, al had ik Mikael Blomkvist wat anders ingeschat. Maar voornamelijk Lisbeth Salander is erg goed gecast en soms geeft ze je echt de rillingen. Enige minpuntje: de ontmoeting met Mikael resulteert nogal erg snel in samenwerking, terwijl het Salander juist vrij veel moeite zou moeten kosten.

Alleen het tijdschrift Millenium kon wat sterker neergezet worden, er had best wat meer gemerkt wordt aan wat voor reputatie het tijdschrift had vóór de hele Wennerström affaire. En het kantoor zag er nou niet uit als een kantoor waar een respectabel blad wordt gemaakt. Echter: het stoort niet, omdat daar niet zoveel scene’s zijn.
Het verhaal wordt redelijk nauwkeurig gevolgd, er is gekozen om Blomkvists affaires met vrouwen aan de zijkant te laten, wat een juiste oplossing is in mijn optiek. In het boek voegde het ook niet veel aan het verhaal. Leuk was de technische kant uit het verhaal: klooien met computers. Hoewel er niet echt veel aandacht aan wordt besteed, is het wel gaaf ze op hun Macs bezig te zien.

All-in-all was het een goede film om te bekijken, en de Zweedse taal is niet storend. Bij de DVD zat een foldertje met daarin vermeld dat de verfilmingen van boek 2 en boek 3 respectievelijk in januari en maart zullen verschijnen. Zat ik te twijfelen of ik deel 1 wou bekijken in de bios, nu ik de DVD heb gezien lijkt het me wel aardig. Want ik ben zeer benieuwd naar deel 2 en 3.

Vanuit een usability-ooghoek bekeken is het geen slecht idee, maar wat de precieze meerwaarde zal zijn bij het optimaliseren van je website?
Na een paar zoekopdrachten gedaan te hebben, lijkt er nog geen vaste lijn te zitten aan wat voor soort websites ze worden toegekend. Vermoedelijk omdat het nog nieuw is.

Google zelf heeft dit erover te zeggen:

“The information in these new hierarchies come from analyzing destination web pages. For example, if you visit the ProductWiki Spidersapien page, you’ll see a series of similar links at the top, “Home> Toys & Games> Robots.” These are standard navigational tools used throughout the web called “breadcrumbs,” which webmasters frequently show on their sites to help users navigate. By analyzing site breadcrumbs, we’ve been able to improve the search snippet for a small percentage of search results, and we hope to expand in the future.”

Vooralsnog is mij ook nog niet duidelijk hoe je ze kunt krijgen, en of het aansluiten bij het webmastersprogramma helpt. Al lijkt het me wel logisch dat een pagina voldoet aan de standaarden voor HTML en CSS en dat de structuur van de pagina netjes is. Stay tuned!

(lees Google Breadcrumbs launched op Searchcowboys en het bericht over de breadcrumbs op de officiële Googleblog)

Welke iPod moet ik gebruiken? – subartikel van mij over welke iPod(s) het meest geschikt zijn voor luisterboeken
Optimale importinstellingen voor iTunes – hoe bereid je iTunes voor op het importeren van luisterboeken?
Hoe luisterboeken op CD te importeren in iTunes? – hoe ga je te werk met luisterboeken op CD?
MP3-bestanden importeren en converteren in iTunes – subartikel van mij over hoe men MP3 bestanden van zijn luisterboek geschikt kan maken voor zijn iPod met behulp van iTunes.

Gelukkig waren er een paar realisten die zeiden: jongens, tien jaar geleden had je geen mobieltje en kon je ook doorgaan tot reacties in de strekking van: het is techniek, en techniek kan nu eenmaal een keer falen. En met deze mensen was ik het hartstikke eens.

Tot zover even kort het nieuws samengevat. Wilt u me nu even volgen? Drie weken geleden viel bij ons in het dorp de stroom uit. Niet zo’n ramp, we hoefden ons niet te vervelen in huis. Maar aangezien we een grensdorp zijn (op de grens van Nederland/België) is het misschien wel handig om te weten of de storing alleen in ons dorp was, of dat de storing ergens in België zat. Geeft een beetje een idee hoe lang het kan gaan duren. Dus mijn moeder pakt de telefoon om de gemeente te bellen. Helaas pakt ze onze DECT-telefoon (die, vat u hem?, op electriciteit werkt) en die geeft geen sjoege. Gelukkig hebben we nog zo’n ouderwetse vaste lijn-telefoon. Daar kun je dus nog wel mee bellen bij een storing. Dat doet moeders dus. Maar oh wonder, bij de gemeente houden ze ervan om bij de tijd te zijn en hebben ze allemaal DECT-telefoons. Juist, die dingen die het nou net niet doen. Gelukkig hadden we weer stroom na een halfuur.

Wat dit nu te maken heeft met Vodafone en KPN? En te afhankelijk van techniek zijn? Blijft u volgen.

U kent vast de (Nederlandse) campagne dat we voorbereid moeten zijn op een ramp (U weet wel, de dag waarop de sirenes afgaan en het geen oefening is). Ze raden ons allemaal aan een noodpakket in huis te hebben (”Denk vooruit!”). Wat moet er in dat noodpakket zitten? Water, een zaklamp, batterijen, een radio op batterijen (”want de kans dat er bij een ramp geen electriciteit is is groot”) en nog wat noodzakelijke dingen. Ook wordt ons dan aangeraden geen mobieltje te gebruiken, omdat dat het eerste netwerk is dat kan omvallen.

Ironisch, nietwaar? Deze campagne en waarschuwingen worden door dezelfde overheid gegeven die vindt dat mobiele netwerken een belangrijk deel van het dagelijkse leven uitmaakt (die er dus het eerste uit zal liggen). Dezelfde overheid die de eigen mensen niet kan waarschuwen omdat bij gemeentes, provincies allemaal die DECT-telefoons gebruikt worden. Die het dus gegarandeerd niet zullen doen. Tuurlijk, hier en daar zullen er binnen de overheid nog wel een paar vaste toestellen zijn (tenminste, dat mag je toch hopen!), maar of dat voldoende zal zijn?

In plaats van de mensen voor te schrijven wat ze moeten doen bij een ramp, zou de overheid zich beter zelf aan deze regels houden. Stel, er breekt een ramp uit: de kans is groot dat de overheid (of het nu gemeente is of Den Haag) gebeld zal worden met vragen. Denk aan vragen i.v.m evacuatie of schuilplaatsen, misschien zelfs noodopvang. Dan zal de overheid en alle hulpdiensten die in werking moeten treden toch bereikbaar moeten zijn. En op GSM en DECT-telefoons hoef je dan niet te vertrouwen.

U ziet: techniek is leuk, maar niet echt te vertrouwen. Ik heb het hier dan alleen over telefoons gehad, maar internet en TV vallen ook gegarandeerd uit bij een ramp (ook al zeggen ze dat je radio en tv aan moet doen, maar de TV gaat moeilijk zonder stroom). En al die mensen dan die nu zo’n all-in-one pakket (bellen, internet en TV) van UPC (HD-tv, mét gratis monteur!) hebben bijvoorbeeld? Tsja, da’s jammer.

Ziet u het scenario al voor zich? Mooi.

Google het anders even.

If that’s still possible…

Het idee wat ik op tafel ga leggen zal niet geheel perfect zijn (waarschijnlijk zijn er dingen die ik niet goed doordacht heb), maar hopelijk draagt het wel bij tot het vinden van een oplossing waar beide partijen baat bij hebben.

Wat moet er veranderen bij de consument?

De consument moet af van het idee dat alles maar kan op internet. Auteursrecht is iets wat gewoon gerespecteerd moet worden. Echter: de consument heeft ook rechten, namelijk kopieën maken voor persoonlijk gebruik als hij het origineel bezit.
Ook moet de consument af van het idee dat alles gratis is op Internet. Nu is dat lastig, maar we moeten ons voorbereiden op de toekomst: er zal de komende jaren alleen maar meer op Internet komen (denk aan TV en radio) en gratis wordt alleen maar moeilijker vol te houden. Vroeg of laat zullen we er dus aan moeten.
Wat is dus een goede compromis voor de consument? Ik moest denken aan het oude Kijk- en Luistergeld, en kwam daardoor op een moderne variant: de mediabelasting. Deze belasting is voor Internet (naast het abonnement), mediaspelers, CD’s, DVD. Lege opslagmedia als DVD-r’s en externe harde schijven horen er niet bij, omdat deze niet specifiek zijn voor het opslaan van muziek en video.
Door de mediabelasting kan de consument straks vrij streams luisteren/kijken op Internet (denk aan Uitzending Gemist of gewoon TV kijken) en de rechthebbenden krijgen hun geld. Verder heeft de consument als hij het origineel heeft, het recht op een kopie en/of digitale versie (denk aan muziek, film, krant of boek). Ook hier geldt: geen rompslomp voor de consument en de rechthebbenden hebben hun vergoeding. Het staat de consument ook toe zaken op te slaan of op te nemen voor eigen gebruik van het Internet, dit materiaal compleet verspreiden mag niet. Kleine stukjes laten lezen, horen of zien vallen onder citaatrecht (moet wel correct worden toegepast!), wat wel mag.
Dit betekent één ding: het materiaal mag niet beveiligd zijn met DRM of iets dergelijks. Door de belasting heeft de consument namelijk al vergoeding afgedragen, dit zou dubbel betalen zijn. Iets waar de consument nooit intrapt.

Wat moet er veranderen bij de copyrightorganisaties?
Daar moet men af van het idee dat het gros van de bevolking bewust illegaal bezig is. Het merendeel bezoekt gewoon concerten, bioscopen en koopt legaal materiaal. Plus: invoeren van DRM ontneemt de consument het recht van een kopie voor eigen gebruik.
Verder moet er een organisatie ingesteld worden die de auteursrechtenorganisaties controleert. De royalty’s behoren namelijk de makers toe, en niet de beschermers.
Er moet een Fair Use wet aangenomen worden, die consumenten de kans biedt om fanvideo’s te maken en informatie te vergaren voor websites. Als vermeldingen en/of citaatrecht wordt toegepast op de correcte manier is er mijns inziens niets ernstigs aan de hand.
Tot slot het volgende: om verspreiden van illegaal materiaal tegen te gaan moeten muziekmaatschappijen en filmmaatschappijen hun materiaal globaal gaan distribueren. Film A aanbieden in land C, terwijl hij niet te krijgen is in land B is in deze moderne tijd eigenlijk uit den boze. Dat zorgt er namelijk zeker voor dat mensen op zoek gaan naar die ene film of die ene bonustrack en dan moeten ze zich wel wenden tot bepaalde circuits.

Mij lijkt dit een goed compromis, terwijl we toch het motto van Internet in ere kunnen houden: informatie wil vrij zijn.

Ook de moeite waard, dit filmpje: