Het artikel werpt een blik op de bestaande monarchieën in Europa. Het slotgedeelte is een vergelijking van deze vorstenhuizen met het Nederlands koninklijk huis. Hoe doen Beatrix, Máxima en Willem-Alexander het? Het was ontzettend leuk om het te schrijven en smaakt absoluut naar meer!

Download mijn artikel over de koningshuizen!

Bent u er nog? Goed zo!
Maar mensen, wat een gedoe is dat zeg. Het schrijven van een boek is nog niet zo simpel. Miljaar. En het stomme is, dat ik het grote geheel in mijn hoofd heb zitten, maar het niet op papier gezet krijg. Ik verzeker u, trouwe lezer, er is niks ergers dan dat.
Op een gegeven moment kreeg ik een heel lumineus idee. Zo’n echt schrijversidee. Namelijk de locatie bezoeken waar het leven van de hoofdpersoon zich afspeelt (en een groot deel van de roman): Herzogenrath. Of beter gezegd: ‘s-Hertogenrade. En ja, dat ligt tegenwoordig NET in Duitsland (maar dan ook maar NET!), maar in het tijdsvak van mijn roman hoorde het gewoon bij Nederland. Om preciezer te zijn tot het Land van Rode. Dat u dus vooral niet denkt dat ik mijn topografie niet op orde heb.
Dus ik vrolijk met vriendin N. naar Den Bosch en aldaar de trein naar Venlo. We moesten oppassen dat we in Sittard naar de juiste coupe verhuisden, want anders kwamen we niet in Heerlen terecht. En daar moesten we wezen, want daar wachtte de trein richting Herzogenrath. En dan kom je dus langs plaatsjes die ik ben tegenkomen in mijn research, schitterend! Zo kregen we Simpelveld, Landgraaf, Kerkrade, Hoensbroek en Eygelshoven! En als we in de trein waren blijven zitten hadden we Merkstein en Ubach ook nog gezien! Wunderbar!

We werden keurig netjes afgeleverd in Herzogenrath en zo gingen we op zoek naar de BockreiterStraBe. We deden dat te voet en ik kan u zeggen: dat moet u niet doen. Want Herzogenrath heeft nog heuvels. Limburgse heuvels. Naar beneden is een eitje, maar terug naar boven? Miljaar.
Anyway, na de BockreiterStraBe gezien te hebben, toogden wij naar Burg Rode. Daar had ik naar uitgekeken, want dat neemt een zeer Belangrijke Plek in mijn roman. We hadden een vrolijke gids (tenminste, ik geloof dat ie vrolijk was, want hij sprak Duits). En mijn Duits is aardig verroest. Jawohl. Maar we liepen met hem vrolijk mee door de burg en knikten en ‘oh-den’ en ‘ ah-den’ enthousiast.
Na de rondleiding liepen we nog wat door het stadje en bewonderden de stijl van de huizen, het groen, de heuvels en de markt die gaande was. Ik voelde me helemaal happy! Weer thuis geloofde ik dat de inspiratie nu wel zou komen, maar helaas. Nu las ik ergens dat het huis van de broer van mijn hoofdpersoon in Merkstein nog bestaat, dus wellicht moet ik binnenkort nog eens sporen naar het Limburgse.

En wellicht komt dan die inspiratie wel. Of anders toch maar eens naar de bieb in Maastricht en naar die organisatie in Landgraaf. Ik word nog een echte Limburger zo!

Terug thuis besluiten we nog maar eens te googelen. Moet een makkie zijn met zo’n aparte achternaam hoor ik u denken. Nou, dat valt best tegen! De zoekresultaten worden aardig vertroebeld door onze Bas (kun je ook niks aan doen jongen, we weten het) en allerlei Indiase sites, want het is ook een Indiase muziekstroming. Toch hoorden ma en ik op een avond een welgemeend “Hoera!”. Pa had iets gevonden over onze schout! In een boekje van de Heemkundige vereniging van Wehl was namelijk een artikel aan hem gewijd. Om meer precies te zijn: over zijn moord. We houden wel van sensatie, dus bestelden meteen dat boekje. En meteen lezen toen we het binnenkregen. Heerlijk gewoonweg. Genieten. Onze schout was blijkbaar niet populair, want op een goede dag werd hij te grazen genomen door een paar mannen uit Diemen. Hij wist zich na de aanval naar een herberg te slepen, waar hij bekeken en verzorgd werd door een dokter, maar niet veel later overleed. In het doktersrapport staat dat er flink “gehackt ende gehouwen is” op de arme man en volgens ooggetuigen had hij na de aanval nog geschreeuwd: “Die Diemschen, Hoendsvötter!”
Wauw.
Maar dat Oud-Nederlands is zo heerlijk hé?

Ik hoor u denken: “Kan wel wezen, Ragas, maar to the point nu. Wat heb je te mekkeren?” Kijk, we hebben altijd gedacht omdat hij in het Pruissische leger zat, de naam Ragas uit Duitsland, Oostenrijk of Hongarije moet komen. Wellicht zelfs uit Zwitserland (er is een plaats Bad Ragaz daar, en ook daar komt Ragasch voor (en Ragaz), maar hoe we dat moeten koppelen weten we niet. Dus zitten we vast bij onze schout in begin 1700.

Naar vandaag: ik laat mijn moeder geneweb zien, een genealogieprogramma en laat een site zien waar dat gebruikt wordt. Die heeft een database met drie miljoen personen, voornamelijk adel, koningshuizen en bekende sterren. Mijn moeder vraagt voor de gein haar familienaam in te tikken. Tuurlijk wordt er niks gevonden (typisch Nederlandse achternaam), en ik besluit voor de gein Ragas te proberen. En voorwaar!
Een Médart Ragas! (http://roglo.eu/roglo?lang=nl;i=1033855)
Hoera!
Uit midden 1600!
Hoera!
Uit de data van zijn vrouw en schoonouders blijken het Fransen te zijn. Even zoeken naar Venables dadelijk in Google Maps, maar zou niet verbaasd zijn als dat in de buurt van Zwitserland zou liggen. Zijn we toch Zwitserse kaaskoppen. Maar nu komt de uitdaging: die Médart uitzoeken en proberen een koppeling te vinden richting onze voorvader. Dus: stay tuned.

En voor de liefhebbers: http://roglo.eu/roglo , om te zoeken naar bekende koppen!

Of zijn die Backstreet Boys nu zo diep gezakt?

Gelukkig is daar Avans to the rescue, want morgenavond begint de cursus creatief schrijven. Ik ben benieuwd wat er ons allemaal geleerd gaat worden, de komende acht weken. In ieder geval ligt er een schriftje met aantekeningen klaar, een notitieblok en blikje met sjieke pennen. Want, moet u weten, met een sjieke pen op zak voelt u zich al een halve Harry Mulisch!

Ook neem ik wat ik tot nu heb van mijn verhaal, misschien heeft de docente nog goed advies.

Tien jaar later. Ik zit te zoeken naar een schrijfcursus en kom uit bij de site van de Nieuwe Veste in Breda. Het blijkt een soort cultureel centrum te zijn, waar ze allerlei cursussen hebben. Ik kijk in het overzicht en zie tot mijn verbazing er musical bij staan. Ik klik en de informatie die ik lees over de cursus ziet er goed uit. Twee keer per week les. Wat ervaring vind men prettig, maar het is niet noodzakelijk. Da’s mooi, want zangles heb ik nooit gehad. Iets in me zegt dat ik dit keer niet stom moet gaan liggen doen, maar me gewoon moet opgeven. Ik schrijf me in via de website en krijg een mailtje ter bevestiging. Ik ben nog niet definitief geplaatst, maar ik krijg daarover nog iets te horen. En mocht ik geplaatst worden, zou ik ook informatie krijgen over de precieze locatie van de cursus en lestijden.
Dit was vorige week.

Ik had nog niks gehoord en besloot eens te gaan kijken op de website van de Nieuwe Veste. Zie ik een nieuwsbericht: 6 september auditie voor de musicalcursus.

Oh.

Woeps.

Iep.

Voor dummies in geschiedenis die niet weten wat Bokkerijders zijn, hier een link naar het Wikipedia artikel: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bokkerijders . En ja, ze hebben echt bestaan. Dr. Kirchhoffs ook (geëxecuteerd 1776).

Mijn vader zat net achter de computer om zijn mail op te halen toen er een persbericht van ANP binnenkwam dat Roef Ragas is overleden. We schrokken ons allebei wild. Omdat 42 natuurlijk veels te jong is en het oneerlijk is voor zijn vrouw en jonge kinderen. Nog erger omdat het familie is (zijn opa en mijn opa waren broers).

Ik kende hem niet persoonlijk, maar had hem wel eens keer gezien en volgde Grijpstra en de Gier.

Niet te bevatten…