Schrijven en ik: oftewel, de miserie van een roman

Misschien wist u het nog niet, maar ik ben dus bezig met het schrijven van een heus boek. Jawel! Een echte historische roman nog wel! En om u helemaal achterover te laten slaan: het speelt zich af in Limburg.

Bent u er nog? Goed zo!
Maar mensen, wat een gedoe is dat zeg. Het schrijven van een boek is nog niet zo simpel. Miljaar. En het stomme is, dat ik het grote geheel in mijn hoofd heb zitten, maar het niet op papier gezet krijg. Ik verzeker u, trouwe lezer, er is niks ergers dan dat.
Op een gegeven moment kreeg ik een heel lumineus idee. Zo’n echt schrijversidee. Namelijk de locatie bezoeken waar het leven van de hoofdpersoon zich afspeelt (en een groot deel van de roman): Herzogenrath. Of beter gezegd: ‘s-Hertogenrade. En ja, dat ligt tegenwoordig NET in Duitsland (maar dan ook maar NET!), maar in het tijdsvak van mijn roman hoorde het gewoon bij Nederland. Om preciezer te zijn tot het Land van Rode. Dat u dus vooral niet denkt dat ik mijn topografie niet op orde heb.
Dus ik vrolijk met vriendin N. naar Den Bosch en aldaar de trein naar Venlo. We moesten oppassen dat we in Sittard naar de juiste coupe verhuisden, want anders kwamen we niet in Heerlen terecht. En daar moesten we wezen, want daar wachtte de trein richting Herzogenrath. En dan kom je dus langs plaatsjes die ik ben tegenkomen in mijn research, schitterend! Zo kregen we Simpelveld, Landgraaf, Kerkrade, Hoensbroek en Eygelshoven! En als we in de trein waren blijven zitten hadden we Merkstein en Ubach ook nog gezien! Wunderbar!

We werden keurig netjes afgeleverd in Herzogenrath en zo gingen we op zoek naar de BockreiterStraBe. We deden dat te voet en ik kan u zeggen: dat moet u niet doen. Want Herzogenrath heeft nog heuvels. Limburgse heuvels. Naar beneden is een eitje, maar terug naar boven? Miljaar.
Anyway, na de BockreiterStraBe gezien te hebben, toogden wij naar Burg Rode. Daar had ik naar uitgekeken, want dat neemt een zeer Belangrijke Plek in mijn roman. We hadden een vrolijke gids (tenminste, ik geloof dat ie vrolijk was, want hij sprak Duits). En mijn Duits is aardig verroest. Jawohl. Maar we liepen met hem vrolijk mee door de burg en knikten en ‘oh-den’ en ‘ ah-den’ enthousiast.
Na de rondleiding liepen we nog wat door het stadje en bewonderden de stijl van de huizen, het groen, de heuvels en de markt die gaande was. Ik voelde me helemaal happy! Weer thuis geloofde ik dat de inspiratie nu wel zou komen, maar helaas. Nu las ik ergens dat het huis van de broer van mijn hoofdpersoon in Merkstein nog bestaat, dus wellicht moet ik binnenkort nog eens sporen naar het Limburgse.

En wellicht komt dan die inspiratie wel. Of anders toch maar eens naar de bieb in Maastricht en naar die organisatie in Landgraaf. Ik word nog een echte Limburger zo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>