Sophie’s Choice

De laatste tijd is er nogal veel te doen over copyright (auteursrechten) en internet, alsmede de maatschappij met het idee dat alles gratis is. Reden voor mij om eens even heel goed na te denken over hoe dit voor de consument en voor de rechthebbenden goed kan uitpakken.

Het idee wat ik op tafel ga leggen zal niet geheel perfect zijn (waarschijnlijk zijn er dingen die ik niet goed doordacht heb), maar hopelijk draagt het wel bij tot het vinden van een oplossing waar beide partijen baat bij hebben.

Wat moet er veranderen bij de consument?

De consument moet af van het idee dat alles maar kan op internet. Auteursrecht is iets wat gewoon gerespecteerd moet worden. Echter: de consument heeft ook rechten, namelijk kopieën maken voor persoonlijk gebruik als hij het origineel bezit.
Ook moet de consument af van het idee dat alles gratis is op Internet. Nu is dat lastig, maar we moeten ons voorbereiden op de toekomst: er zal de komende jaren alleen maar meer op Internet komen (denk aan TV en radio) en gratis wordt alleen maar moeilijker vol te houden. Vroeg of laat zullen we er dus aan moeten.
Wat is dus een goede compromis voor de consument? Ik moest denken aan het oude Kijk- en Luistergeld, en kwam daardoor op een moderne variant: de mediabelasting. Deze belasting is voor Internet (naast het abonnement), mediaspelers, CD’s, DVD. Lege opslagmedia als DVD-r’s en externe harde schijven horen er niet bij, omdat deze niet specifiek zijn voor het opslaan van muziek en video.
Door de mediabelasting kan de consument straks vrij streams luisteren/kijken op Internet (denk aan Uitzending Gemist of gewoon TV kijken) en de rechthebbenden krijgen hun geld. Verder heeft de consument als hij het origineel heeft, het recht op een kopie en/of digitale versie (denk aan muziek, film, krant of boek). Ook hier geldt: geen rompslomp voor de consument en de rechthebbenden hebben hun vergoeding. Het staat de consument ook toe zaken op te slaan of op te nemen voor eigen gebruik van het Internet, dit materiaal compleet verspreiden mag niet. Kleine stukjes laten lezen, horen of zien vallen onder citaatrecht (moet wel correct worden toegepast!), wat wel mag.
Dit betekent één ding: het materiaal mag niet beveiligd zijn met DRM of iets dergelijks. Door de belasting heeft de consument namelijk al vergoeding afgedragen, dit zou dubbel betalen zijn. Iets waar de consument nooit intrapt.

Wat moet er veranderen bij de copyrightorganisaties?
Daar moet men af van het idee dat het gros van de bevolking bewust illegaal bezig is. Het merendeel bezoekt gewoon concerten, bioscopen en koopt legaal materiaal. Plus: invoeren van DRM ontneemt de consument het recht van een kopie voor eigen gebruik.
Verder moet er een organisatie ingesteld worden die de auteursrechtenorganisaties controleert. De royalty’s behoren namelijk de makers toe, en niet de beschermers.
Er moet een Fair Use wet aangenomen worden, die consumenten de kans biedt om fanvideo’s te maken en informatie te vergaren voor websites. Als vermeldingen en/of citaatrecht wordt toegepast op de correcte manier is er mijns inziens niets ernstigs aan de hand.
Tot slot het volgende: om verspreiden van illegaal materiaal tegen te gaan moeten muziekmaatschappijen en filmmaatschappijen hun materiaal globaal gaan distribueren. Film A aanbieden in land C, terwijl hij niet te krijgen is in land B is in deze moderne tijd eigenlijk uit den boze. Dat zorgt er namelijk zeker voor dat mensen op zoek gaan naar die ene film of die ene bonustrack en dan moeten ze zich wel wenden tot bepaalde circuits.

Mij lijkt dit een goed compromis, terwijl we toch het motto van Internet in ere kunnen houden: informatie wil vrij zijn.