Als beloning voor een geslaagde proefwerk-week had ik de Princess Diaries DVD box gekocht. Deel 1 had ik al een keer op TV gezien, maar deel 2 nog niet. Dus lekker naar “Princess Diaries 2: Royal Engagement” gekeken. Hopeloze romanticus die ik ben had ik dat beter niet kunnen doen. Was de film zo slecht dan? Nee.
Maar achteraf knaagt het toch wel aan mijn tere vrijgezelle zelf: ik wil geen single zijn!! ik wil een leuke vriend!! Kortom: het overbekende Bridget Jones-gevoel. Trefwoorden: gewicht is problematisch, heeft een goede vriendin waarbij je lekker kunt klagen, niet bepaald fotogeniek, door de meeste mensen saai gevonden, professional in het veroorzaken van bloopers en het vinden van problemen (vooral in het bijzijn van jongens). Maar bovenal: single.

Gelukkig ben ik niet de enige. Er lopen genoeg vrijgezellen rond, maar toch krimpt het aanbod snel. Vooral in koninklijke kringen. William schijnt nu toch wel héél serieus te zijn met Kate, Harry kan niet zonder Chelsy, Carl-Philip van Zweden is al vijf jaar in de ban van Emma, Madeleine en Victoria zijn ook bezet, Juliana jr. voor de meeste mannen helaas ook en zelfs de bachelors in Luxemburg schijnen bezet te zijn. Je kunt gerust stellen dat een royal geen last heeft van het “Bridget Jones”-probleem.
Toch is het voor het gewone volk het complex een “Aha-erlebnis”. Telkens met een leuke, lieve en romantische film, een koninklijke verloving of huwelijk steekt het de kop op. Want wat willen we allemaal graag iemands prinsesje zijn.

Gelukkig zijn we met zijn allen Bridget Jones’s genoeg om dapper verder te gaan. En zoals de Fancy, Yes, Flair, Vriendin, Libelle en Margriet altijd zeggen (en de Princess Diaries ook) : de ware prinses zit in jezelf. Zijn de bladen en de film toch nog ergens goed voor.